Toplumsal hafızamızı güncelleyerek devam edelim. AKP hükümeti Kasım 2007’de “Alevi Açılımı” projesini kamuoyuna duyurdu. İddialı bir çıkış yaptı. Yaparken de, Alevi kurumlarını taraf olarak tanımadı. AKP güdümlü Alevi lobisi örgütlemek istedi. Yani kendi Alevisini yaratmak istedi. Sonuç; kocaman bir fiyasko. Öyle bir fiyaskoydu ki, “Alevi Açılımı” projesinin AKP sözcüsü Reha Çamuroğlu, Başbakanın Alevi danışmanlığından istifa etmek zorunda kaldı.

“Alevi örgütleri diyalogdan kaçıyorlar” diye yaygara koparan AKP hükümetinin aslında kendi arasında “sağırlar diyalogu” hakimdi. Öyle ki, Türkiye ve Avrupa’daki tüm Alevi örgütlenmelerini dışlayan bir tutum ve dayatma ile diyalog arayışını girildi. Sonuç ise, AKP hükümetine yöneltilen “samimiyetsizler” eleştirisinin ne kadar yerinde ve doğru bir değerlendirme olduğu kanıtlandı.

Bırakın Alevi örgütlenmelerinin tepkilerini,  görevinden istifa etmek zorunda kalan Çamuroğlu, Başbakanına  sunduğu ve Alevi örgütlerini haklılığını belgeleyen istifa mektubunda "Sayın Başbakanım, Alevilere karşı ayrımcılığın bitirilmesini istedik. Bitti mi? Sorabilir miyim; bürokrasinin üst kademelerinde, valiler arasında kaç Alevi var? Sadece bir vali mi? Bu yeterli mi? Peki emniyet müdürleri arasındaki durum ne? Ya altı yıllık iktidarımız boyunca devletten ihale alan kaç Alevi yatırımcı var? Belki hiç yoktur!"  demek zorunda kaldı.

Bunun üzerine Başbakan Recep Tayip Erdoğan ise Çamuroğlu’na dönüp "Ama, Diyanet’in dedikleri ortada". Yani hükümeti de aşan bir durum olduğunu anlattı.

Reha Çamuroğlu’na gelen en önemli siyasi fetva ise Diyanet İşleri Başkanı Ali Bardakoğlu'na aitti. Bardakoğlu, Çamuroğlu'na "Cemevlerine yasal statü tanınamaz" dedi. Nokta.

Bunlar üzerine Reha Çamuroğlu, Başbakana dönüp, “Alevilere yönelik binlerce ayrım örneği verebilirim. Bu ayrımcılık sürdükçe Alevi örgütleri karşısında sıkıntıya düştüm." ve "Bu insanlar karşısında duvara dayandım artık" demek zorunda kaldı

Çamuroğlu 9 Kasım’da yeniden “Merhaba” demeden, önce neden "Allahaısmarladık Sayın Başbakanım" demesini açıklamalıdır. Madem ki AKP’nin 2007 yılındaki “Alevi Açılımı”  samimiyetten uzaktı, şimdi değişen ne oldu? Madem Çamuroğlu partisine güvenmedi, kendisini yolda bıraktılar “Alevi örgütleri karşısında sıkıntıya düştüm." ve  davasında yalnız kalıp "artık duvara dayanmak" zorunda kaldı, şimdi ne değişti de, tekrar, merhaba demek zorunda kaldı?  Bu tipik bir şark usulü kurnazlıkla beslenmiş politikacı tavrı değil de, nedir?

Bu kısa girişten sonra şimdi “Yeni Alevi Açılımı”na gelelim.

9 Kasım Mitingi öncesi, Başbakan, Devlet Bakanı Said Yazıcıoğlu ve Reha Çamuroğlu'yla görüşüyorlar. “Cemevlerinin ibadethane yapılması”, “Cemevlerine bütçe ayrılması” ve “Dede, zakir ve hademelerin maaşlarının bütçeden ödenmesi” gibi yasal değişiklik mümkün mü diye nabız yoklanacakmış.  "zorunlu din dersinin kaldırılması"na ilişkin talep ise “mümkün değil, zor” denilerek gündem dışına alınıyor.

Mart 2009’da yerel seçimler var. Dolaysıyla yerel seçimlere yatırım yapmak siyasi partilerin asli görevleri arasındadır. Alevi toplumun son 20 yıldır yükselen örgütlü gücü, siyasi partilerin oy iştahlarını artırıyor. Bu nedenle yerel seçimler öncesi, Alevilere yönelik sahte vaatlerin tekrar gündeme gelmiş olması, tesadüf değil. Çünkü Türk siyasetinin gelenekselleşmiş ve klasik politika yapma yöntemidir. Samimiyetten ve sorun çözmekten uzaktır.

Çamuroğlu Haziran’da “"Allahaısmarladık” diyerek çekip gitmesinin arkasındaki nedenlerin çabuk unutulduğunu sanıyor. Alevi toplumu ve onun kurumları balık hafızalı değildir. Madem ki “çözüme yakın”sın, AKP hükümeti olarak, TBMM’de her türden yasayı ve kanunu çıkaracak sayısal üstünlüğünüz var. Neden çözüme bu kadar yakınken, 7 yıllık AKP hükümeti Alevilere uzak durdu? Neden Alevi kurumlarına randevu vermedi?

Çamuroğlu’nun ihmal ettiği ve görmezden geldiği gerçekle yüzleşmiyor. AKP resmi politikaların ve 12 Eylül siyaset kültürünün ürünüdür ve bu resmi politikaların devamından yanadır. Yurttaş hakkını değil, iktidar hakkını koruyan hukuk anlayışından yanadır. İşte bu nedenle Alevi sorununda çözüme uzaktır. Çünkü Türkiye’de resmi siyaset alanı, çözüm bekleyen Alevi sorununu, makro siyaset düzeyine olumlu yönde ve Alevi kimliğini tanıma ilişkisi üzerinde taşımaktan hep çekinmiştir. Türk İslam Sentezi eksenindeki duruşun ısrarı ise bunun ana sebepleri arasındadır. Asırlardır inkar edilmiş Alevi sorunu karşısında, siyaset alanı demokratikleşme perspektifi çerçevesinde ele alınması konusunda tutarlı ve evrensel insan hakları çerçevesinde bir politik hat üretilmemiştir. Alevi sorununu tanıma ilişkisi üzerinden makro siyasi alana taşınması, toplumdaki önyargıları kırmaya hizmet edecek ve toplumsal dokulara eşit koşullarda bir arada yaşama kültürünü nüfuz ettirecek ve bu ortak değerlerin bir arada yaşamasına katkı sunacaktır. Böylece, bugüne kadar çatışma kültürü üzerinde beslenen siyaset, yerini hazmetme kapasitesi yüksek ortak gelecek projesini besleyerek, demokrasin derinlemesine inşasına olanak sunacaktır. Bunun için yapılması gereken bir dizi siyasi görev kararlılık ve irade beyanı beklemektedir. AKP buna karar vermelidir. Aleviliği devletleştirmeden, Alevi yurttaşlarının temel taleplerini ideolojik kaygılar gütmeden, hukukun ve demokrasinin evrensel ilkeleri ekseninde, Alevi kurumları ile çözmeye hazır mı? değil mi?