Bu bugün meclis kürsüsünden duyduğum kelime hazneme ne yazık ki kayıt etmediğim yeni kelime zinciri. Uzun saatler mi düşünmem gerekir ne denmek istendiğini yoksa söylenen öylesine açık ki anlaşılmayacak hiçbir şey yok deyip gülüp geçmek mi lazım.

Başbakan Alevilerle ayni masada oturdu; önce düşünelim Aleviliğin ne olduğunu bilmeyen dünyanın her hangi bir yerinde yaşayan ne düşünür Alevilerle ilgili, Aleviliği ne diye algılar.

Ayrıca Alevi bir yazar.

Çıktı Alevinin ne olduğu ortaya; Alevi insanmış.

Bende öylesine merak edip, öylesine korktum ki çocukluğumuzdan anımsadığım kapalı bir kutu içinden fırlayan ve korkutan bir şey çıkacak diye düşünmüştüm rahatladım bahsedilen bizlermişiz, biz Alevilermiş.

Bu meclis kürsüsünde karşısında duran insanların beklentilerine yanıt vermek adına, oturduğu yeri insanların sağlamlaştırması adına yapılan bu konuşma ne çok canı acıtıp incitmiştir kim bilir.Son 1 haftadır Alevi geleneğinin özgünlüklerinden sık sık bahsettim; bildiğim kadarıyla yol, edep, erkan, kin, kibir.

DUYDUK DUYMADIK DEMEYİN.

Böyle bir yol, böyle bir kültür, böyle bir inancın sahipleri diyor ki;Başbakan bizle ayni masayı paylaştı.

Onunla ayni masayı paylaşanlarda bu ülkenin yasalarda eşit yaşamda ise 2. sınıf vatandaşları. muhterem şahsın söylediği gibi Başbakanların, bürokratların hatta askerin, polisin oturduğu masaya oturulup zaman zaman kimliği unutulup gönülleri okşanan  Aleviler bu ülkenin diğer vatandaşları gibi onurlu insanları. Bence Başbakanın o masada oturmasından ayni masada oturanlar mutlu oluyorsa  o zaman onur duyacak olan o ülkenin başbakanı olmalı  ülkesinde yaşayanları  mutlu ettiği için.

Aslında hangi mekanda, hangi biçimde , hangi donanmış masalarda, kimlerle oturursa otursun insanlar yasalarda ve yaşamın içinde o kimlik yok sayılıyorsa bütün bunlar hiçbir şey ifade etmez. Bu demektir ki masalar doluda olsa kuş sütü eksik olmasa da gönül kırık ve sızıntılıysa bu gönülü almak lazım.